Una flauta se escucha muy temprano en el alba.
Las notas horizontales despuntan el campo y dan color a las malvas.
Una mujer que recoge hierbajos y adorna su casa.
Un gato que maúlla alucinado desde lo alto del tejado
y persigue libélulas de sal por los escondrijos y las selvas diminutas.
Y llego yo, a beber infusiones y a perderme en el mar y las montañas,
a sentarme cerca del fuego y a buscar amparo,
a preguntar por las palabras y descubrir la fragancia del agua.
Hay una amiga que sabe de árboles, estaciones y tristezas de leña.
Una boca sonriente que sabe de los pactos de las niñas y sus juegos.
Hay en su pelo estrellas que saltan a la comba.
Y estoy aquí apuntando con mi dedo la lavanda de los techos,
la hortaliza que descansa en la cocina y aquel grillo solitario
que duerme cantando en la maceta de un perro fantasma.
Hay una mujer que me abraza y mira conmigo
el horizonte del mar y las montañas.
Beatriz Giovanna Ramírez
ПОДСЛОН
Една флейта се чува много рано в зори,
хоризонталните ноти разпукват полето
и го оцветяват в лилаво.
Една жена, която събира треволяк
и украсява къщата си,
една котка мяука,
заслепена на ръба на покрива,
и преследва водни кончета от сол
в скривалища и в малките диви гори.
И идвам аз, за да пия екстракти,
да се изгубя в морето и планините,
да се почувствам близо до огъня
и да търся подслон,
да попитам с думи
и да открия сама аромата на водата.
Има една приятелка, която знае всичко за дърветата,
сезоните и болките от боя –
една усмихната уста,
която знае за спогодбите между момиченцата
и техните игри.
Тя има в косата си звезди,
които скачат на въже.
Аз съм тук
разтваряйки с пръст лавандулата на покривите,
зеленчука, който си почива в кухнята,
до онзи самотен щурец,
който спи пеейки в саксията
на едно куче призрак.
Има една жена, която ме прегръща
и гледа с мен хоризонта на морето
и на планините.
БЕАТРИС ДЖОВАНА РАМИРЕС
Превод от испански: Виолета Бончева
Traducción al búlgaro por Violeta Boncheva
VIOLETA BONCHEVA, (1 de abril de 1951, ciudad de Stara Zagora) Profesora de español en un colegio preparatorio. Tiene siete libros, cinco de poesia y dos en prosa. Dos de sus libros son bilingües, traducidos por el traductor mexicano Reynol Perez Vázquez. Ganadora de premios nacionales y internacionales en EEUU y en España. Ha vivido casi tres años en Monterrey, México donde trabajaba y estudiaba español. Sus obras están traducidas al inglés, español y portugués y publicadas en México, Argentina, Chile, España, Grecia, EEUU. etc.
La mano que sujeta el pincel va pintando una metáfora. Anochece húmedamente entre pinceladas, la luna envejece entre grises y las estrellas menudas salpican el cielo. Se va haciendo el paisaje entre el claro y el oscuro de la noche, los tonos son rumores de voces en el cuadro. Suavemente se desliza la mano en la geometría de los nidos de golondrinas, se alarga el dedo en el detalle del balcón. Un pueblo español nostálgico de calles de piedra. La brisa de verano, se resbala por los dedos y en el pelo de las mujeres risueñas, es imperdonable no pintar la fresca cuando agrada hasta las hojas. Las manos van y vienen acompañadas de imágenes que sólo dicen lo que los ojos miran. Dios la mira con envidia porque en el cuadro la noche es bella y larga, no hay ruinas, ni hambre, ni muertos, no hay guerra, ni rencor, sólo los ojos del artista que adornan con sus manos la esperanza.
